Wystąpienie: Wioleta Tomczak

Szanowna Pani Marszałek! Pani Minister! Wysoka Izbo! Projekt ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi powinien stać się prawem w maju tego roku. Tak się jednak nie stało. Winy nie ponosimy bynajmniej my, pracujący tu, w Wysokiej Izbie, w której uchwaliliśmy wtedy poprawki dotyczące medyków z Ukrainy. Winę ponosi prezydent, który wybrał zdobycie tanich, populistycznych punktów za granie na antyukraińskich nastrojach zamiast podpisania ustawy zawierającej szereg dobrych rozwiązań tak dla konkretnych grup pacjentów, jak i dla funkcjonowania systemu ochrony zdrowia w ogóle.

Dla przypomnienia: w czasie prac w komisji nad drukiem nr 2456, który był niemal tożsamy treściowo z omawianym dziś projektem, postanowiliśmy uchwalić poprawkę dotyczącą palącej kwestii, jaką było wtedy wydłużenie obowiązywania pozwoleń przyznających lekarzom z Ukrainy prawo do wykonywania zawodu w Polsce, uzyskanych w ramach procedury uproszczonej. Procedura zobowiązywała jednocześnie lekarzy do uzyskania dokumentu poświadczającego znajomość języka polskiego minimum na poziomie B1 w terminie do 1 maja tego roku pod rygorem utraty uprawnień. Wiedzieliśmy, że setki medyków z Ukrainy nie zdążyło uzyskać odpowiednich dyplomów, nie z powodu braku chęci czy umiejętności, ale przez zbyt małą liczbę terminów egzaminu, aby wszyscy chętni mogli potwierdzić swoje kompetencje językowe w wyznaczonym czasie. Dlatego mieliśmy zamiar wydłużyć o rok termin, do którego medycy mieliby uzyskać dyplomy językowe, ponieważ wiedzieliśmy, że ich brak to nie wynik opieszałości tych lekarzy, ale niewydolności systemu.

Prezydent zawetował tę ustawę wraz z uchwaloną poprawką. W efekcie według danych Naczelnej Izby Lekarskiej ponad 800 lekarzy z Ukrainy straciło z dnia na dzień prawo do wykonywania zawodu. Zniknięcie 800 praktykujących medyków to nie jest liczba, która wpłynęłaby systemowo na funkcjonowanie systemu ochrony zdrowia, ale już na poziomie lokalnym, abstrahując nawet od tragedii tych ludzi, którzy z dnia na dzień zostali bez pracy, i ich rodzin, ten brak mógł przełożyć się na pogłębienie problemów kadrowych w placówkach, które i tak zmagają się z niedoborami. Całe to zamieszanie wyłącznie dlatego, że prezydent traktuje antyukraińskie nastroje, które są na rękę przede wszystkim Rosji, jako potencjalny kapitał polityczny.

Na skutek weta rykoszetem oberwało się tym, którzy mieli być beneficjentami pozostałych zapisów projektu, a więc pacjentom osadzonym w zakładach penitencjarnych, zmagającym się z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C, jak również osobom żyjącym z wirusem HIV, które nie są objęte ubezpieczeniem zdrowotnym. Te osoby mogłyby już teraz otrzymywać pomoc, której potrzebują, co w tym drugim wypadku miałoby również pozytywne skutki dla ogółu populacji, ponieważ ograniczałoby transmisję wirusa HIV. Niestety prezydent wolał wylać dziecko z kąpielą. Sam prezydent zresztą przyznał, że pozostałe przepisy uchwalonego projektu były dobre i nie budziły kontrowersji. Dlatego w przedłożonym projekcie, który właśnie omawiamy, powtórzył zapisy druku nr 2456, zmodyfikowane jedynie o techniczne poprawki, które były przedmiotem formalnych analiz Sejmu. Identyczny w brzmieniu projekt przedłożył też rząd, zdeterminowany, aby dobre zmiany w nim zawarte stały się obowiązującym prawem. Z tego względu nie będę tutaj omawiać bardziej szczegółowo samej ustawy. Zrobiliśmy to już w maju.

Klub Parlamentarny Polska 2050 zagłosuje oczywiście za skierowaniem jej do dalszych prac. Historia tej ustawy pozostaje jednak doskonałym przykładem na to, jak prezydent stawia swój partykularny interes polityczny ponad potrzeby Polek i Polaków, a jego kolejne weta są nieprzemyślane i szkodliwe. W zeszłym tygodniu liczba wet w niewiele ponad rok prezydentury wynosiła już 48. Bardzo dziękuję. (Oklaski)

(Głos z sali: Uczcie się pisać.)