Danuta Halladin

Danuta Halladin-Stawicka, polska reżyserka i scenarzystka filmów dokumentalnych, urodziła się 24 października 1930 roku w Płocku, a zmarła 29 maja 1987 roku w Warszawie. Studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej i Filmowej w Łodzi. W czasie studiów zrealizowała etiudy dokumentalne „Dzieci przywrócone życiu” i „Biały węgiel”. Po uzyskaniu dyplomu w 1955 roku pracowała jako asystentka Andrzeja Wajdy przy filmie o twórczości Xawerego Dunikowskiego „Idę do słońca”.

Następnie pracowała w Wytwórni Filmów Oświatowych w Łodzi, a od 1957 roku w Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie, z którą była związana do śmierci. Jej sposób pracy określano jako szkołę Karabasza. Wśród jej filmów znalazły się „I klasa”, „Płock 1960”, „Moja ulica” i „Ojcowie miasta”. „I klasa” otrzymała nagrodę Międzynarodowej Federacji Klubów Filmowych na festiwalu w Mannheim, a „Moja ulica” zdobyła Złotego Lajkonika w Krakowie. Halladin spoczywa na Cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Danuta Halladin” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.