Ignacy Gepner

Ignacy Gepner, urodzony 3 września 1802 roku w Płocku, zmarł 30 lipca 1867 roku w Warszawie. Był oficerem, urzędnikiem, malarzem amatorem i litografem. Ukończył Liceum Warszawskie, a następnie studiował na Wydziale Administracyjnym Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1826 roku pracował w Komisji Rządowej Wojny. Podczas powstania listopadowego pełnił funkcje audytora w oddziałach piechoty. Po przekroczeniu granicy Prus został internowany w Lidzbarku. W 1832 roku wrócił do Warszawy, a później pracował w Wydziale Skarbowym Komisji Województwa Mazowieckiego i w Banku Polskim, gdzie doszedł do stanowiska naczelnika sekcji.

W latach 30. uczył się malarstwa u Aleksandra Kokulara. Tworzył portrety i sceny rodzajowe, przedstawiając w obrazach i litografiach życie Warszawy oraz rzemieślników przy pracy. W latach 1836-1850 wystawiał prace w Warszawie. W 1841 roku zaprezentował 60 oryginalnych obrazków rodzajowych, z których część opublikował w cynkografiach. W 1834 roku zilustrował książkę Izabeli Czartoryskiej „Pielgrzym w Dobromilu”, a w latach 1836-1847 wykonywał na zamówienie portrety Mikołaja I. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

Na podstawie artykułu „Ignacy Gepner” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.