Jan Oberfeld

Jan Oberfeld urodził się 31 sierpnia 1896 roku w Płocku. Uczył się w tamtejszym gimnazjum filologicznym Macierzy Polskiej, a od 1913 roku działał w konspiracji uczniowskiej i wydawał pisemka niepodległościowe. W 1915 roku wstąpił do II Brygady Legionów Polskich. Za udział w walkach pod Radawczykiem otrzymał Order Virtuti Militari. Po kryzysie przysięgowym został internowany, a po zwolnieniu w 1918 roku działał w Polskiej Organizacji Wojskowej w Płocku i Warszawie.

W listopadzie 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w walkach pod Lwowem i w wojnie polsko-bolszewickiej, a później służył między innymi w 52 pułku piechoty, gdzie dowodził plutonem i kompanią. W 1931 roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Podczas kampanii wrześniowej uczestniczył w obronie Warszawy, następnie zaangażował się w ruch oporu. W sierpniu 1942 roku gestapo aresztowało go i osadziło na Pawiaku, gdzie został zamordowany. Był kapitanem piechoty Wojska Polskiego, odznaczonym także Krzyżem Niepodległości i Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Na podstawie artykułu „Jan Oberfeld” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.