Jan Zaorski

Jan Marceli Zaorski, polski chirurg i oficer, urodził się 6 maja 1887 roku w Krakowie. Ukończył Wydział Lekarski Uniwersytetu Lwowskiego, gdzie w 1912 roku uzyskał doktorat. Pracował w lwowskiej Klinice Chirurgicznej, a podczas I wojny światowej dowodził szpitalem polowym przy Legionach Polskich. Po wojnie pracował jako lekarz powiatowy, uczestniczył w wojnie polsko-radzieckiej i służył w korpusie oficerów sanitarnych. Związał się z Uniwersytetem Warszawskim, gdzie w 1930 roku uzyskał habilitację.

Od 1930 roku kierował oddziałem chirurgicznym i był dyrektorem Szpitala Sióstr Elżbietanek w Warszawie. Podczas okupacji niemieckiej organizował tajne nauczanie medycyny, tworząc Prywatną Szkołę Zawodową dla Pomocniczego Personelu Sanitarnego, w której realizowano program konspiracyjnego Wydziału Lekarskiego UW. W 1943 roku był więziony na Pawiaku, a podczas powstania warszawskiego pracował jako główny chirurg szpitala powstańczego. Po wojnie kierował zakładami i klinikami chirurgicznymi Uniwersytetu Warszawskiego, a w 1951 roku został profesorem zwyczajnym. Zmarł 10 marca 1956 roku w Warszawie. Był autorem ponad 60 prac naukowych.

Na podstawie artykułu „Jan Zaorski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.