Jerzy Pniewski

Jerzy Maria Pniewski urodził się 1 czerwca 1913 roku w Płocku. Ukończył tam gimnazjum im. Stanisława Małachowskiego, a w 1930 roku rozpoczął studia matematyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Później studiował również fizykę. W 1935 roku został asystentem Stefana Pieńkowskiego w Zakładzie Fizyki Doświadczalnej UW. Podczas okupacji niemieckiej uczestniczył w tajnym nauczaniu i seminariach fizycznych. Po wojnie pracował na Uniwersytecie Warszawskim, a w 1948 roku wyjechał na staż do pracowni fizyki jądrowej Uniwersytetu w Liverpoolu. W 1951 roku obronił doktorat, a w 1954 został profesorem nadzwyczajnym; od 1963 roku był profesorem zwyczajnym.

Pniewski zajmował się doświadczalną fizyką jądrową i fizyką cząstek elementarnych. Wraz z Marianem Danyszem odkrył pierwsze hiperjądro w 1952 roku oraz stany izomeryczne hiperjąder w 1962 roku. Kierował Instytutem Fizyki Doświadczalnej UW i był dziekanem Wydziału Fizyki tej uczelni. Należał do Polskiej Akademii Nauk i Heidelberskiej Akademii Nauk, a także był członkiem honorowym Towarzystwa Naukowego Płockiego. Zmarł 16 czerwca 1989 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.

Na podstawie artykułu „Jerzy Pniewski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.