Karol Gustaw Manitius

Karol Gustaw Manitius urodził się 28 września 1823 roku w Płocku, gdzie ukończył gimnazjum. Studiował teologię na uniwersytecie w Dorpacie, a od 1846 roku pracował jako wikariusz w Kaliszu. Następnie pełnił obowiązki administratora w Kleszczowie i Przasnyszu. W 1853 roku objął parafię św. Trójcy w Łodzi. Wprowadzał nabożeństwa w języku polskim, a za swoją działalność i postawę narodową został w 1865 roku pozbawiony urzędu i przeniesiony do Łomży.

W 1867 roku został drugim proboszczem w Warszawie, a później pierwszym proboszczem oraz superintendentem diecezji warszawskiej. W 1895 roku objął urząd superintendenta generalnego Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Królestwie Polskim. Uczestniczył w pracach nad tłumaczeniem Nowego Testamentu, powołał komitet przygotowujący nowy śpiewnik i dwukrotnie tłumaczył agendę kościelną z niemieckiego. Był założycielem misji ewangelickiej Polonia w Afryce. Zmarł 14 maja 1904 roku w Warszawie i został pochowany na tamtejszym cmentarzu ewangelicko-augsburskim.

Na podstawie artykułu „Karol Gustaw Manitius” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.