Leon Dunin-Wolski

Leon Stanisław Dunin-Wolski, pułkownik artylerii Wojska Polskiego, urodził się 9 kwietnia 1882 roku w Płocku. Ukończył tamtejsze gimnazjum, a następnie służył w wojsku rosyjskim. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej i działaniach I wojny światowej. W 1917 roku objął dowództwo baterii artylerii konnej formowanej przy 1 pułku ułanów. Po przyjeździe do Warszawy w 1918 roku uczestniczył w organizowaniu artylerii konnej odrodzonego Wojska Polskiego, a w 1919 roku rozpoczął organizację 1 dywizjonu artylerii konnej.

W 1920 roku dowodził artylerią konną Grupy Operacyjnej Jazdy. Służył później w 2 Dywizji Kawalerii, a w 1932 roku przeszedł w stan spoczynku. Po ataku Związku Sowieckiego na Polskę przekroczył granicę rumuńską i został internowany. W 1941 roku trafił do niewoli niemieckiej. Po wyzwoleniu dołączył do 2 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych, a po wojnie osiedlił się w Wielkiej Brytanii. Był prezesem Związku Artylerzystów Konnych. Otrzymał między innymi Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. Zmarł 23 października 1956 roku w Dartford i został pochowany na londyńskim cmentarzu Brompton.

Na podstawie artykułu „Leon Dunin-Wolski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.