Ludwik Flatau

Ludwik Flatau urodził się 4 czerwca 1829 roku w Płocku i zmarł tam 26 lipca 1890 roku. Był bankierem, kupcem zbożowym i społecznikiem. W drugiej połowie XIX wieku mieszkał w Płocku i prowadził Dom Bankowy. Jego Dom Handlowy działał jako agent ubezpieczeń płodów rolnych w guberni płockiej, sprzedawał papiery publiczne i wystawiał przekazy. Flatau należał do Płockiego Stowarzyszenia Kupców, pracował w komisji ustalającej ceny artykułów spożywczych i opału oraz podawał ceny podstawowych zbóż. W handlu zbożem współpracował z Maurycym Fajansem.

W 1888 roku starał się o zgodę na dalsze prowadzenie firmy, której zamknięcia domagały się władze rosyjskie. Dom bankierski działał po jego śmierci, najpierw pod kierunkiem żony Anny, a następnie dzieci. Flatau i jego żona byli właścicielami Bieżunia w latach 1875-1876. Flatau uczestniczył w żydowskim ruchu oświatowym i działał w organizacjach żydowskich. Mieszkał z rodziną przy ulicy Kolegialnej 11, gdzie znajdował się wzniesiony dla niego pałac. W 1891 roku Anna Flatau przekazała w Płocku dwie nieruchomości na przytułek dla starszych i osób z niepełnosprawnościami wyznania mojżeszowego.

Na podstawie artykułu „Ludwik Flatau” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.