Ludwik Krasiński

Ludwik Krasiński, używający pseudonimów „Koci Łeb”, „Karol” i „Roman”, urodził się 8 września 1903 roku w Płocku. Z zawodu był introligatorem. W okresie międzywojennym działał w Komunistycznej Partii Polski na terenie Warszawy. W latach 1930-1932 był sekretarzem Komitetu Dzielnicowego KPP na Mokotowie, później pracował w Komitecie Warszawskim. Aresztowano go we wrześniu 1932 roku, a miesiąc później skazano na rok więzienia. Po odbyciu kary kontynuował działalność partyjną, między innymi w kierownictwie Okręgu KPP Warszawa Podmiejska.

Podczas okupacji niemieckiej organizował grupę działaczy komunistycznych, która w 1941 roku zapoczątkowała Robotniczo-Chłopską Organizację Bojową. W lutym 1942 roku wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej i organizował jej struktury w Radomskiem, a następnie w Kieleckiem. Był sekretarzem okręgów PPR w Radomskiem i Kieleckiem oraz uczestniczył w akcjach dywersyjnych Gwardii Ludowej. Aresztowane przez gestapo w maju 1943 roku, zginął rozstrzelany 1 listopada 1943 roku w Auschwitz-Birkenau. W 1946 roku pośmiertnie otrzymał Order Krzyża Grunwaldu II klasy.

Na podstawie artykułu „Ludwik Krasiński (komunista)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.