Ludwik Pyrowicz
Rzeźbiarz
- Urodzony
- 1859, Płock
- Zmarł
- 1910, Warszawa
- Zawód
- rzeźbiarz
Ludwik Pyrowicz (1859-1910) był polskim rzeźbiarzem, urodzonym w Płocku i zmarłym w Warszawie. Był synem Stanisława i Marianny z Rumowskich, a jego żoną była rzeźbiarka Maria Pyrowicz. Do szkoły średniej uczęszczał w Warszawie, gdzie uczył się rysunku i malarstwa u Wojciecha Gersona oraz rzeźby w pracowni Faustyna Cenglera. Studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, a w latach 1881-1883 w Akademii Świętego Łukasza w Rzymie.
Debiutował w 1878 roku na wystawie w TZSP, pokazując gipsowe Popiersie mężczyzny. W Rzymie wykonał między innymi dwie figurki z Pana Tadeusza. Po powrocie do Warszawy pod koniec 1885 roku otworzył pracownię, a w 1890 roku przejął pracownię Jana Kryńskiego. Jego uczniami byli między innymi Konstanty Laszczka, Antoni Szczygielski i Leon Wasileski. Wystawiał prace w Warszawie i Berlinie. Jego dorobek obejmował portrety, grupy figuralne, posągi, medaliony, rzeźby przeznaczone do kościołów i związane z architekturą świecką, a także nagrobki na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Na podstawie artykułu „Ludwik Pyrowicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.
