Maria Arnoldowa

Maria Arnoldowa, z domu Altberg, polska bibliotekarka i historyczka, urodziła się 26 października 1893 roku w Płocku jako najmłodsza z pięciorga dzieci. Ukończyła tam siedmioklasową szkołę średnią, a maturę uzyskała po dodatkowym egzaminie w miejscowym gimnazjum męskim. Od 1917 roku studiowała historię na Uniwersytecie Warszawskim. W 1920 roku poślubiła historyka Stanisława Arnolda, a w 1926 roku uzyskała doktorat na podstawie rozprawy o procesie polsko-krzyżackim z 1422 roku.

Od 1933 roku pracowała w bibliotece dziecięcej Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci na warszawskim Żoliborzu, którą współorganizowała i prowadziła. Rozwijała czytelnię, zajęcia dla dzieci i poradnictwo czytelnicze. Podczas wojny kierowała internatem dla uchodźców w Wilnie, a po powrocie do Warszawy wznowiła działalność czytelni. Po zniszczeniu księgozbioru w powstaniu warszawskim pracowała w Krakowie, a od 1946 roku ponownie w Warszawie. W 1951 roku została odsunięta od pracy w bibliotece dziecięcej i podjęła zatrudnienie w Bibliotece Instytutu Chemii Ogólnej. Zajmowała się także historią i publikowała teksty o literaturze dziecięcej. Zmarła 16 maja 1995 roku w Warszawie, w wieku 101 lat.

Na podstawie artykułu „Maria Arnoldowa” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.