Stanisław Adamczewski

Stanisław Adamczewski (1883-1952) był polskim historykiem literatury, krytykiem literackim i teatralnym oraz nauczycielem. Urodził się w Warszawie, gdzie się kształcił, a później przez wiele lat pracował jako nauczyciel gimnazjalny. Studiował medycynę w Dorpacie, a następnie odbył studia w Zurychu, Paryżu i Lwowie. W 1923 uzyskał doktorat na Uniwersytecie Warszawskim, a w 1935 habilitował się na Uniwersytecie Poznańskim. W latach 1935-1939 wykładał historię literatury na Uniwersytecie Warszawskim i kierował Państwowym Instytutem Sztuki Teatralnej.

Zajmował się literaturą baroku, pozytywizmu i modernizmu, szczególnie twórczością Stefana Żeromskiego. Opublikował m.in. „Serce nienasycone”, monografię twórczości Żeromskiego, oraz opracowywał jego „Dzienniki”. Podczas okupacji prowadził tajne nauczanie w Warszawie. Po wojnie krótko pracował na Uniwersytecie Jagiellońskim, a od 1945 był profesorem i kierownikiem Katedry Historii Literatury na Uniwersytecie Łódzkim. W 1950 został usunięty z uczelni i pozbawiony możliwości wykładania. Zmarł w Opaczy w 1952 roku.

Na podstawie artykułu „Stanisław Adamczewski (historyk literatury)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.