Stanisław Korwin-Szymanowski

Stanisław Korwin-Szymanowski urodził się 16 sierpnia 1926 roku w Płocku. W 1938 roku rozpoczął naukę w 1 Korpusie Kadetów im. Józefa Piłsudskiego we Lwowie, a dwa lata później wstąpił do 10 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Stefana Batorego, działającej w Szarych Szeregach. W 1943 roku złożył przysięgę wojskową. Po ucieczce z obozu w Kętrzynie dotarł na Lubelszczyznę, a następnie w ramach „Akcji Burza” ruszył do Warszawy z 22 pułkiem piechoty AK. Ranny w walkach o Mińsk Mazowiecki trafił do sowieckiej niewoli. Zgłosił się do 1 Armii Wojska Polskiego, a po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Artylerii służył w Ludowym Wojsku Polskim. W 1945 roku podjął współpracę z WiN. Rok później został aresztowany i skazany na śmierć; po ułaskawieniu był więziony do 1954 roku.

Po wojnie działał w ZHP. Był komendantem Hufca ZHP Warszawa-Ochota, drużynowym i szczepowym 16 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Zawiszy Czarnego oraz twórcą i komendantem „Ruchu Kamykowego”. W 1994 roku założył Krąg Instruktorów i Wychowawców „Ruchu Kamykowego”. Otrzymał między innymi Krzyż Walecznych i Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 3 marca 2008 roku, został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.

Na podstawie artykułu „Stanisław Korwin-Szymanowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.