Stefan Bronarski

Stefan Bronarski, używający pseudonimów „Liść”, „Ordon”, „Zygmunt” i „Roman”, urodził się 17 sierpnia 1916 roku w Płocku. Uczył się tam w Szkole Ćwiczeń i Gimnazjum im. Władysława Jagiełły. W latach 1937-1938 służył w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Pułtusku, a później rozpoczął studia w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, przerwane przez wybuch wojny. Uczestniczył w obronie stolicy w 1939 roku, a pod koniec tego roku wstąpił do konspiracji. Był żołnierzem TAP, NSZ, AK i NZW.

Od 1942 roku działał w strukturach NSZ w Płocku, a następnie w Pułtusku. W 1944 roku został szefem Kedywu w sztabie Inspektoratu Płocko-Sierpeckiego AK. Po wojnie pozostał w konspiracji. W 1946 roku objął funkcję komendanta Okręgu XXIII NZW Mazowsze Zachodnie. Aresztowano go 26 września 1948 roku. W lipcu 1950 roku sąd skazał go na pięciokrotną karę śmierci. Został stracony 18 stycznia 1951 roku w Areszcie Śledczym Warszawa-Mokotów. Otrzymał Krzyż Walecznych; jego symboliczny grób znajduje się na warszawskich Powązkach.

Na podstawie artykułu „Stefan Bronarski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.