Werner Roch

Werner Roch był biskupem włocławskim około 1147-1156, a następnie biskupem płockim w latach 1156-1170. Prawdopodobnie pochodził z Niemiec. Około 1143 roku wystąpił jako kapelan (kanonik) kolegiaty św. Piotra w Kruszwicy, świadkując na przywileju księżnej Salomei dla opactwa w Mogilnie. W 1148 roku uzyskał od papieża Eugeniusza III bullę protekcyjną dla biskupstwa włocławskiego. Był współpracownikiem księcia Bolesława Kędzierzawego, który mianował go biskupem płockim.

W 1161 roku Werner uczestniczył w wiecu w Łęczycy, a w 1165 roku przewodniczył poselstwu do cesarza Fryderyka I w Akwizgranie. Z Niemiec przywiózł relikwie św. Zygmunta Burgundzkiego, późniejszego patrona Płocka. W tym samym roku reprezentował polski episkopat podczas uroczystości kanonizacyjnych Karola Wielkiego. Zginął 5 lutego 1170 roku, zamordowany na rozkaz możnowładcy Bolesty, który przegrał z nim spór sądowy o wieś Karso. Po śmierci był czczony przez wiernych i wymieniany w wykazach świętych oraz błogosławionych, lecz jego kult nie uzyskał uznania Kościoła po zakończeniu schizmy. Jest bohaterem utworu hagiograficznego Mors et miracula beati Verneri.

Na podstawie artykułu „Werner (biskup płocki)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.